Martin Eden

Jeden się urodzi, chce przeżyć, ot co. Rano zje, wykąpie się pod wieczór. Albo dwa razy zje, zamiast się kąpać. Jemu wystarczy. Inny chce dążyć. Zmierzać tu albo tam. Ma pagórek, to przeskoczy, ma kobietę, to pokocha. I dąży. Martin Eden miał przechlapane. Biedny, trochę taki cichy, w sobie zamknięty. Jemu wszak żarcie i kąpiel to mało. To taka jednostka, która aby pokonać przeszkodę, mierzy się z jeszcze większą. Ktoś powie - głupiec. Każda pasja jest obiektywnie nienormalna. To drgający nerw, kręgosłup i korzeń. Nie o miłość tu idzie, nie o wykształcenie. Idzie o górkę. Co na nią wejść trzeba. Nawet jak nie przymuszają, wejść warto. Bo chcę. Mała, wielka książka. Szczególnie, w dobie jednostek bez ducha. Bez zacięcia. Bez celu.