Marlene

Angelika Kuźniak wykonała benedyktyńską pracę docierając do mnóstwa danych, archiwów, pamiątek i osób związanych z Marleną Dietrich, w szczególności z okresu jej wizyt w Polsce. Na kartach reportażu ta prawdziwa ikona światowego kina jawi się jako osoba świadomie kreująca swój wizerunek, strzegąca swojej prywatności perfekcjonistka, dobra i czuła babcia, choć pewnie nie najlepsza matka. Podobał mi się jej stosunek do publiczności i publiczności do niej, oprócz podziwu można było w nim wyczytać czułość i chyba nie przesadzę - miłość, choć zdarzały się także niechlubne wyjątki chłodnego czy nawet agresywnego przyjmowania Marleny na scenach Niemiec, a nawet Polski. Książka składa się z dwóch części. W pierwszej opisane zostały trasy koncertowe Dietrich w Polsce, a w drugiej jej ostatnie lata, kiedy prawie całkowicie odcięła się od świata zamykając się na kilkanaście lat w swoim paryskim mieszkaniu. Reportaż ten jest bardzo dobrze napisany i czyta się go szybko, może nawet za szybko. Szkoda, że autorka nie zdecydowała się go poszerzyć, choć miała taką możliwość.