Mariola, moje krople...

Ostatnimi czasy, nim sięgnę po jakąś książkę, czytam o niej opinie na lubimyczytac. Weszło mi to w krew, a jednocześnie sprawiło, że ta opowieść dość długo czekała na swoją kolej. Bo i opinie są na jej temat od Sasa do Lasa. Moja ocena plasuje się gdzieś pośrodku, znalazłem i sporo zalet i kilka wad. Książka jest swoistym wehikułem czasu i przenosi nas do roku 1981. Muszę przyznać, że sporo rzeczy tu opisanych pokrywa się z opowieściami dziadków i rodziców. Kolejny plus za niezłe dialogi i kilka tekstów, które wzbudziły autentyczne salwy śmiechu. Również nazwiska postaci są adekwatne do ich charakterów i zachowania, a to bardzo zmyślny zabieg. Minus za akcję, o której trudno tu mówić. Jest to raczej wycinek z życia pracowników prowincjonalnego teatru. Niemniej jednak, całość czyta się dość dobrze, opisy są obrazowe, chwilami wręcz ma się wrażenie, że jest się widzem, a nie czytelnikiem. Myślę, że warto poświęcić chwilę na taką wakacyjną, lekką lekturę.