Marianna

I połowa XIX wieku. Marianna Pawłowska różni się od rówieśniczek. Jest inteligentna i oczytana. Razi ją naiwność, głupota i egzaltacja dziewcząt uczących się w klasztorze. Z politowaniem słucha opowieści panny Klementyny o chusteczce, przez którą dochodzi do pojedynku między młodzieńcami, konkurującymi o rękę próżnej panny. Gdy wybucha powstanie listopadowe, Marianna postanawia w nim walczyć, przebierając się za mężczyznę. Powieść Magdaleny Wali niezmiernie przypadła mi do gustu. Autorka pokusiła się o wplecenie w akcję ciekawostek dotyczących XIX-wiecznej etykiety, odnośnie składania wizyt, wypisywania i przekazywania biletów wizytowych, ukłonów, rozmów, zajmowania miejsca w salonie. Fabuła uzmysławia, że w dawnych czasach kobiety były postrzegane jako ozdoba, a nie partner do dyskusji. Ojciec, mąż, brat decydował o losie swych „podopiecznych”, nierzadko posuwając się do rękoczynów. „Marianna” to piękna powieść o poszukiwaniu miłości, o obowiązkach wobec rodziny i ojczyzny, o funkcjonowaniu polskich dworów i pałaców. To także powieść o rodzinnych tajemnicach, które kładą się cieniem na przeszłości bohaterów, wpływają na ich teraźniejszość i przyszłość. Dawno nie czytałam tak dobrej powieści obyczajowej.