Marchia Cienia

Nie sądziłam, że po pierwszym - złym - spotkaniu z Tad Williamsem, tak bardzo zakocham się w Marchii Cienia. To naprawdę dobra książka, która, o dziwo, bardzo mi przypomina sagę Pieśni Lody i Ognia. Podobna koncepcja, opowieść z różnych punktów widzenia, najeźdźcy zza Grani Cienia a.ka. muru, ale oprócz tego różnice są już widoczne. Więc to tylko nieznaczne podobieństwa. Wykreowany świat przez Williamsa jest intrygujący, czasem mroczny, ale i śmieszny i pomysłowy. Poza tym wykorzystuje znane motywy, rozwijając je według własnego mniemania. Mamy spiski, zdrady, księżniczkę, która chce dzierżyć miecz, tajemniczych najeźdźców i całą mitologią oraz religię, które raczej odgrywają drugorzędną rolę. Wątki się ze sobą łączą. Pozornie nieznaczące fakty, nagle stają się ważne dla całej fabuły. Choć z początku opowieść idzie bardzo powoli, to mnie akurat ona nie przeszkadzała. Czytało się świetnie, potem nastąpiło BUM, które naprawdę ruszyło książkę z miejsca. I pewnie dałabym maksymalną ocenę, gdyby nie nudnawy koniec i zbyt długie, nużące opisy oraz błędy w książce. Nie zwracam na to uwagi, ale w wydaniu znalazło się kilka błędów, przede wszystkim często brakowało półpauzy. Polecam! Szczególnie dla fanów Gry o tron, bo są to podobne do siebie cykle (choć Marchia jest już zakończona!!!)