Mapy sensu: Architektura przekonań

Bardzo cenię Petersona, jestem jego wiernym słuchaczem od tak dawna, jak znajduję wartość w jego myślach i odzwierciedlających je słowach. Czyli od zawsze. Mimo to jednak, nie mogę z czystym sumieniem wystawić tej książce więcej niż 5/10. Nie świadczy to w żadnej mierze o jej jakości jako takiej, ale jedynie o moich odczuciach i odbiorze. Niestety, z autorem jest dokładnie tak, jak z każdym innym człowiekiem. Każdą napotkaną osobę lubi się za jedne rzeczy bardziej, za inne mniej, wiedząc też dobrze, że są i takie rzeczy, które powstrzymują nas przed popadnięciem w jej uwielbienie lub wręcz wpychają nas w objęcia nienawiści. Po raz kolejny, niestety, w tej pozycji natężenie negatywnych skłonności Petersona do przekazywania zupełnie nieciekawej dla mnie wiedzy było zbyt ogromne, bym dojechał dalej niż do okolic 120 strony. Lubię Petersona za filozoficzne dywagacje, nawiązania do dzieł naszej kultury i splatania występujących w niej motywów z fragmentami osobowości czy przebłyskami świadomości zbiorowej. Uwielbiam, gdy w wykłady wplata motywy religijne, nie tylko, choć głównie, biblijne. Niestety było tutaj tego co cenię najbardziej jak na lekarstwo, zastąpione to za to zostało suchym objaśnianiem fizjologii mózgu, rozpatrywaniu co jest a co być powinno, rozkładaniu procesu podejmowania decyzji na czynniki pierwsze i tak dalej... wynudziłem się potwornie, naprawdę potwornie, bardziej niż na jakimkolwiek apelu szkolnym z okazji czegokolwiek i zrezygnowałem z dalszej lektury. Peterson dalej jest w moich oczach wielką osobą, którą darzę dużym szacunkiem, ale niestety daleko mi do kultysty, który będzie się zmuszał do czytania czegoś co zupełnie mu nie podchodzi, tylko ze względu na autora. Trzeba dostrzegać też wady, a wadą tej pozycji jest to, że jest tak cholernie niestrawna, sprawiając jednocześnie wrażenie bycia tą najważniejszą, najdonioślejszą ze wszystkich trzech. Paradoksalnie, jeśli lubisz Petersona i jego przekaz, nie polecam Ci tej książki. Dużo ciekawsze są dwie części "Zasad Życiowych", je z kolei szczerze polecam.