Mapa czasu

"Mapa czasu" to napisana z rozmachem powieść, która kontynuuje najlepsze tradycje dziewiętnastowiecznej prozy angielskiej, klimatem i narracją nieco przypomina książki Dickensa. Spodobało mi się połączenie wiktoriańskiej rzeczywistości z fantastyczną i pełną tajemniczości aurą. Autor prowadzi z czytelnikiem wyrafinowaną grę, wystawiając na wielką próbę jego cierpliwość i zdolność przewidywania zdarzeń. I to na pewno jeden z największych atutów tej historii. Na uwagę na pewno zasługują nawiązania do dziewiętnastowiecznej literatury - poznajemy bezpośrednio największych pisarzy epoki (Wellesa, Jamesa, Stokera) i ich dzieła, zwłaszcza "Wehikuł czasu", który wiąże się bieżącymi wydarzeniami. Trudno nie dać się też uwieść idei światów równoległych i podróży w czasie, które są myślą przewodnią fabuły. Pod koniec pojawiają się intrygujące teorie na ten temat, które początkowo mogą wydawać się enigmatyczne i paradoksalne, ale bardzo wciągają i dają wiele do myślenia. Całość czyta się jednym tchem dzięki pełnej zwrotów akcji, ale jest to też lektura, którą można delektować się ze względu na piękny, kunsztowny język - to argument, który zdecydował o tym, że dałam tej powieści aż 9 gwiazdek.