Maniusia, Marynia, Maria

Saga napisana nocami „dzieciom i wnuczętom dla pamięci”. Opowiadana z perspektywy jednej z głównych bohaterek, tytułowej Maniusi, później Maryni a w końcu Marii. Autorka zabiera nas do odległego już dla nas świata. Poznajemy jej przodków, krewnych, przyjaciół i dzieci – ciekawe postaci, które stają się nam bliskie nie tylko dzięki swym zaletom, ale też „niegroźnym przywarom”. Odnosi się do ważnych wydarzeń i ich wpływu na życie zwykłych ludzi, którym przyszło żyć w owych czasach. Cykl życia mieszkańców wsi i prowincjonalnych miasteczek. Współbytowanie mieszkańców różnych nacji. Obyczajowość, tradycyjne święta i uroczystości. Przygotowania do nich, tak inne od dzisiejszych. Edukację – rzetelną, wielokierunkową a jednocześnie tak odnoszącą się do współczesnych zasad kształcenia. Urzekły mnie opisy przygotowywania pomocy dydaktycznych i ówczesny program nauczania. Nie ucieka przed opisem trudnych, czasem traumatycznych zdarzeń. Dodatkowy plus za anegdoty, opowiastki. I ta trafna uwaga zawarta w końcowej części wspomnień: „takie momenty przeżywa się dopiero po odejściu osób bardzo nam bliskich, po zniszczeniu rzeczy z dawnej przeszłości i kiedy już na pozór nic nie istnieje. Wówczas zapach i smak są żywsze, trwalsze i wprost materialne.”