Mam na imię Ania

Jest to moja kolejna książka Anity Scharmach i ponownie się nie zawiodłam. Dawno nie czytałam książki, która była tak mocno przepełniona emocjami. Bohaterką opowieści jest Ania Mikołajewska. Wydaje się, że dziewczyna ma wszystko, cudownego męża, dobrą pracę. Jest tylko jedno ale, taki obraz odbierają ludzie z zewnątrz. Za zamkniętymi drzwiami mąż dzień za dniem urządza Ani prawdziwe piekło. Pewnego dnia przełożony zleca Ani napisanie reportażu o osobach leczących się w ośrodku uzależnień. W tym celu Ania na kilka dni musi zamieszkać w ośrodku i wtopić się w jego pensjonariuszy. Na warsztatach terapeutycznych kolejne osoby opowiadają swoje historie. Ania przesiąka atmosferą ośrodka i powoli nabiera siły by zmierzyć się z własną historią. Nie jest łatwo, ale na jednych z warsztatów otwiera się przed grupą i dzieli swoją historią. Oczywiście otrzymuje wsparcie, ale wcale nie jest łatwo uwolnić się od męża, który jako prawnik miał dotąd nieposzlakowaną opinię. Jak dalej potoczy się historia Ani nie napiszę, tym samym zachęcając do przeczytania książki. Książkę czyta się bardzo dobrze, jest dosłownie na jeden wieczór. Nie jest to książka fajna, lekka i zabawna. Czytając ją w oczach kręcą się łzy, a sama historia wydaje się wprost nierealna. Można się zastanawiać jak osoba wykształcona, mająca dobrą pracę, wsparcie w mamie, może być tak zastraszona przez osobę najbliższą. Z drugiej strony, chce się wołać dlaczego nikt nie widzi jej zastraszonego wzroku i sińców na ciele i duszy. Czy rzeczywiście Ania tak dobrze grała swą rolę? Wszyscy zazdroszczą Ani kochającego męża, przynoszącego Ani do pracy śniadanie, czy też bukiet kwiatów. Nikt jednak nie wie, że kwiaty są przeprosinami za maltretowanie. Można się zastanawiać cały czas czy w naszym najbliższym otoczeniu nie spotykamy na swej drodze takiej Ani?