Malwina czyli domyślność serca

Powieść charakterystyczna dla epoki. Nieco egzaltowana, co absolutnie nie przeszkadza, a jedynie wzmacnia jej klimat. Podobnie jak jej język – górnolotny, archaiczny dla współczesnego czytelnika, stylizowany na powieści francuskie tamtego okresu. Ciekawie skonstruowana intryga. Treść przeplatana jest listami bohaterów, odsłaniającymi kolejne fakty, ukazującymi motywy ich działań, obyczaje. Pojawiają się elementy nieco zaskakujące, może nieco śmieszne, np. sposoby leczenia melancholii, nawracające omdlenia jako przejaw dużej wrażliwości, zniewieściałość niektórych przedstawicieli płci męskiej. Autorka zastosowała typowy podział na dobrych (ceniących wartości, otwartych na potrzeby innych, gotowych do poświęceń) i złych (knujących intrygi, zazdrosnych, próżnych) bohaterów. Jedni i drudzy są wyraziści, wiarygodni, by nie rzec typowi dla czasów, w których żyli. Autorka wprowadziła jednak postać, którą trudno jednoznacznie ocenić – Ludomira – jak się później okazuje dwóch Ludomirów.