Malowany pocałunek

Dla miłośników Wiednia. Dla miłośników Klimta. Dla tych, którzy lubią piękno. Dla miłośników historii, które bardziej uwodzą klimatem niż prawdą. „Malowany pocałunek” czyta się lekko i szybko. Jest klimat — elegancki Wiedeń, sztuka, kulisy powstawania „Pocałunku” i „Portretu Adele Bloch-Bauer”. Jest Emilie Flöge — silna kobieta, która jednak pozostaje w cieniu genialnego, ale zapatrzonego w siebie Klimta. On maluje, błyszczy w salonach, flirtuje z bogatymi klientkami i zdradza. Ona ubiera piękne panie, kocha, czeka i cierpi. To wcale nie jest wielka historia o mieszczęśliwej miłości. Raczej opowieść o niespełnieniu i jednostronnym uczuciu. Bo Mistrz bardziej kocha siebie niż ją. Ach! I ten Wiedeń, z jego przepychem, biedą, salonami, alejami, wytwornymi kawiarniami i cieniem dekadencji, który kładzie się na wszystkim jak złota, trochę duszna poświata. Książka momentami powierzchowna, z dialogami, które brzmią jak dopisane, a nie przeżyte. Do tego perspektywa Emilie sprawia, że wszystko jest trochę stronnicze. Jeśli się szuka prawdy, a nie tylko klimatu, lepiej pewnie sięgnąć po biografię. Ale ja jestem zadowolona.