Małe kłamczuchy

Najlepszy z tomów tej serii dotychczas przeczytanych przeze mnie. Nie wiem, jak bardzo świadomie autorka to zrobiła, ale doskonale ukazała amerykańskie bagno. Bezkarność i bezczelność amerykańskich bogatych gnojków, którym wszystko wolno i ich dzieci-śmieci, jeszcze bardziej bezczelnych i bezkarnych, skrywających się za pieniędzmi i prawnikami. Przemoc w szkołach i bezradność zarówno rodziców maltretowanych dzieci, jak i wychowawców wobec standardów wychowawczych obowiązujących w praktyce, a realnie sprzecznych nawet z tymi antyprzemocowymi, głoszonymi oficjalnie przez neomarksizm. Przemocy używają najczęściej, bezkarnie, bogate dzieci-śmieci. Obrzydliwość. Ale doskonale przez autorkę ukazana obrzydliwość. Dość ciekawa fabuła, nieźle rozwinięty wątek obyczajowy. Cieszy mnie, że w roku 2016, w którym książka się ukazała, autorka nie jest neomarksistką, choć jak każdy z nas łyknęła co nieco tego klimatu, który nieuchronnie zatruwa każdego z nas. Nadal ceni życie rodzinne, zasady dobrego wychowania, rozróżnia rzeczy naganne od szlachetnych, zagląda do kościoła, chociaż czysto rytualnie. Wnioski te formułuję przy założeniu, że nasza główna bohaterka uosabia poglądy własne autorki na życie. Sprzeciwia się przemocy w szkołach, uważa że nie należy obrażać osób homoseksualnych stwierdzając słowami pod którymi sam mógłbym się podpisać – że to nie moja sprawa, co ktoś inny robi w łóżku i z kim. Niepokojące wydaje się domniemane zaakceptowanie faktu, iż bardzo młodzi ludzie, a mowa tu o wieku 11 czy 14 lat – publicznie seksualizują się. Publicznie w tym sensie, że nie jest to dla nich temat tabu w wieku, w którym cała energia psychiczna powinna iść na rozwój intelektualny i emocjonalny, a nie na zanurzanie się w seksualnych przyjemnościach. Książkę oceniam jednak bardzo pozytywnie, a jedynym naprawdę wkurzającym, niestety stałym elementem w opowiadanych przez tę pisarkę historiach jest używanie przez kogoś broni palnej w charakterze młotka. Tłumaczenie pisarce, że broń palna służy do strzelania, a nie bicia po głowie wydaje się być przedsięwzięciem godnym Don Kichota...