Małe Karpaty. Włóczęga po prawdziwej i wymyślonej krainie

Muszę przyznać, że „Małe Karpaty. Włóczęga po prawdziwej i wymyślonej krainie” zrobiły na mnie spore wrażenie. Małe Karpaty to pagórkowaty region na zachodzie Słowacji, a książka została napisana tak, by czytelnik mógł poczuć się jak wędrowiec: spokojnie przemierza leśne ścieżki, zanurza się w ciszy i obserwuje świat, który bardziej się „chłonie”, niż „odczytuje” fabularnie. W trakcie tej wędrówki spotyka się rozmaite postaci — filozofów, pustelników, wynalazców — a każdy z tych epizodów otwiera kolejne drzwi do historii miejsca. Lektura prowadzi przez przeszłość regionu: myśliwskie zamki arystokratycznego rodu Pálffych, opuszczone domy dawnych niemieckich drwali — huncokarów, a także pomniki, krzyże i ślady po świecie, który w wielu punktach zdążył już wrócić do natury. To książka pełna uroku, bo cofa nas w czasie i pozwala spojrzeć na minione wydarzenia oraz zasłyszane opowieści bez pośpiechu i bez nachalnego komentarza. Szczególnie wybrzmiewa tu motyw przemijania: to, co kiedyś było znakiem potęgi i znaczenia, dziś często wygląda jak nieużywana ruina, wtopiona w krajobraz. Właśnie takie odczucie towarzyszyło mi podczas lektury — ciche, uporczywe przypomnienie, że wszystko mija, a natura cierpliwie domyka swoje kręgi. W tej książce najważniejsze są nastrój i wyciszenie — jak podczas długiej wędrówki, gdzie liczą się obserwacje, a nie cel. „Małe Karpaty” trafią do osób szukających w literaturze ciszy, skupienia i eseistycznej opowieści na styku faktu oraz wyobraźni. Czytajcie! 📚 Wpadasz na Bookstagrama? Jeśli lubisz książki i scrollowanie Insta w poszukiwaniu czytelniczych perełek – to zapraszam @mikroczytelnia :)