Malachit

„Malachit” to dla mnie jedna z tych książek, które czyta się z rosnącym zainteresowaniem i naprawdę trudno się od nich oderwać. Od początku miałam poczucie, że trafiam na historię, która ma swój klimat i konsekwentnie go utrzymuje. Bardzo doceniam sposób, w jaki autor buduje atmosferę — jest gęsto, momentami niepokojąco, ale jednocześnie na tyle przystępnie, że całość nie przytłacza. To taki typ narracji, który wciąga stopniowo, ale skutecznie, aż w pewnym momencie po prostu chce się wiedzieć, co dalej. Styl Michał Wierzba oceniam jako naprawdę udany. Książkę czytało mi się płynnie i szybko, bez zgrzytów, które wybijałyby z rytmu. Widać pomysł na prowadzenie historii i konsekwencję w budowaniu nastroju, co dla mnie jest dużym plusem. To, co szczególnie mi się podobało, to utrzymanie zaangażowania czytelnika — nawet jeśli nie wszystko jest podane wprost, to jednak całość trzyma uwagę i zachęca do dalszego czytania. Nie miałam momentu znużenia, raczej ciekawość, która cały czas się utrzymywała. Podsumowując: „Malachit” to bardzo przyjemna, dobrze skonstruowana książka, która potrafi wciągnąć i zostawić po sobie dobre wrażenie. Dla mnie to zdecydowanie udana lektura — taka, do której można wrócić myślami z satysfakcją.