Mała księga dywersji poza podejrzeniem

Dzieło nigdy nie jest spełnione. Porzuca nas w niespełnieniu, w którym umrzemy. Pozostaje nam część bieli, nie po to, aby nią zawładnąć, ale by się z nią pogodzić. I by się w niej ulokować. Godzić się na pustkę, na nic, na biel. Wszystko, co stwarzamy, jest poza nami. Dzisiaj znów jestem w tej bieli bez głosu, bez gestu, bez słowa. To, co pozostaje jeszcze do spełnienia, jest zawsze tylko tym, co samo chętnie uważa się za spełnione: to pustynia, w którą spycha nas nasza niemoc. Powiedzieć sobie, że koniec – poszukiwany kres – jest niemożliwy. Oczywiście dla większości z nas to pociecha. Zmartwienie dla zagubionych, których fascynuje nieznane.