Maksimum osiągnięć. Jak być sobą, cieszyć się życiem i osiągać to, co dla ciebie najlepsze

Na początek muszę posypać głowę popiołem. Nie jestem wielkim fanem książek o rozwoju osobistym i psychologii sukcesu. Od czasu do czasu czytam, co polecają znajomi fani tego typu literatury. Odstręcza mnie jednak ich (książek, nie znajomych) powtarzalność, filozofia „możesz wszystko, jesteś zwycięzcą”. A jak widziałem w Empiku stosy książek Briana Tracy'ego, które pomimo różnych tytułów, mówiły o tym samym, tylko w różnej kolejności i z różnie rozłożonymi akcentami, tym bardziej dochodziłem do wniosku: „kto to czyta?”. Aż pewnego dnia szukając książki, która „na 100 procent powinna być w drugim rzędzie na tej półce”, natknąłem się na „Maksimum osiągnięć”. Zupełnie nie pamiętam, jak stałem się jej posiadaczem, ale postanowiłem jej się pozbyć, robiąc miejsce na te, które chciałem zachować. Trochę dla beki zacząłem przeglądać i... doczytałem do końca. Ma wszystkie wyżej wspomniane wady, nie wnosi praktycznie nic nowego do mojego postrzegania świata, ale jednocześnie bardzo rzadko uderza w fałszywą nutę. Właściwie co stronę mruczałem pod nosem: „facet ma rację, tak właśnie jest”. Przepraszam pana Tracy za swoją, niczym nie uzasadnioną, awersję do jego pracy. Książka wraca na półkę, do pierwszego rzędu. Mam nadzieję, że uda mi się przekonać dzieciaki, żeby wkrótce sięgnęły po nią i przejęły się wskazaniami w niej zawartymi. Bo kluczem do pożytku z tego typu prac, nie jest ich przeczytanie, ale praktyczne stosowanie. Ilu mieliśmy szefów (albo sami nimi byliśmy),którzy jak mantrę powtarzali: „w czym mogę Ci pomóc”, ale najchętniej słyszeliby: „Dzięki, wszystko OK”. To nie są proste psychologiczne sztuczki, których fałsz można wyczuć na kilometr, ale rzeczywiście pewnego rodzaju filozofia życiowa. Nie wierzę, że sprawi, że wszyscy będą zdrowi i bogaci, ale z pewnością ich stosowanie nie zaszkodzi nam, ani naszym bliskim.