Makabreski

Zacznę od tego, że sama nazwa tego zbioru 6 opowiadań jest strzałem w "10". Jeden wyraz "Makabreski" definiuje tak naprawdę wszystko. Jakby uszyty na miarę na tę konkretną okoliczność. Jak można krótko scharakteryzować "Makabreski"? Thriller bez rozlewu krwi. Nie ma w tym zbiorze opowiadań słabych. Nie ma też przeciętnych. Zauważyłem same dobre, bardzo dobre i wyśmienite. Najlepsze zostawiam na koniec : ) Dobre Nie po północy: nauczyciel, w dodatku malarz-amator. zaoszczędził trochę grosza i postanawia poodpoczywać na Krecie, przy okazji uchwycić na płótnie piękne krajobrazy. Na miejscu poznaje bardzo osobliwe małżeństwo i tajemniczy incydent, który niedawno miał w tej rajskiej krainie miejsce. Krótko mówiąc, kąpiele w morzu po północy niewskazane... Opowiadanie mimo wszystko trochę przeciągnięte,nie do końca zrozumiałem zakończenie i myśl przewodnią autorki. Więcej niż dobre: Ptaki: nie trzeba chyba przedstawiać, wszystko zostało o nich powiedziane. Zdecydowanie bardziej podobał mi się film. Opowiadanie jest mocne, solidne ale nie zrobiło na mnie aż tak piorunującego wrażenia. Na pewno warto przeczytać! Niebieskie soczewki: Marda West przechodzi operację oczu. Dostaje niebieskie soczewki i....zaczyna widzieć inaczej. ("Ale dlaczego pani wygląda jak kociak, i w dodatku jak zwykły dachowiec?") nikt wcześniej tak skutecznie nie obrzydził mi węży. największa dawka humoru spośród całej szóstki. Bardzo dobre: Jabłonka: super KLIMAT (czyli cała Daphne),napięcie, strach. od początku do końca na wysokim poziomie. Bardzo bardzo dobre: Alibi: pogrążony w schematach i rutynie dnia codziennego, Fenton, postanawia odmienić swoje życie... zdumiewające zakończenie, z resztą cała historia jest mocno zagmatwana. Czytelnik nie dostaje jasnej odpowiedzi co tak naprawdę się zdarzyło. Pozostają domysły i hipotezy. Iście "hiczkokowski" klimat ponadto. Wyśmienite: Nie oglądaj się teraz: małżeństwo, wakacje, Włochy, bliźniaczki, dziecko i grasujący morderca... Opowiadanie pochłania się jednym tchem. Fantastyczna historia i pomysł. Jak mówi moja babcia: "trzeba mieć głowę sześć na osiem żeby coś takiego napisać". Najlepsze opowiadanie Daphne du Maurier i jedno z najlepszych jakie czytałem. To trzeba przeczytać. Autorka posiada wielki talent do zasiewania w czytelniku ziarna niepokoju, które to (ziarno) w miarę czytania, bardzo szybko rośnie. Wszystko doprawione humorem, groteską i absurdem. Jak zwykle, zaczyna się banalną historią a kończy zaskakująco i niejednoznacznie. Duża różnorodność tematyczna. Każdy znajdzie coś dla siebie. Szczerze POLECAM!