Majsterka

Uwielbiam książki, których nie jestem w stanie całkowicie rozkodować, do których będę musiał kiedyś wrócić, pracując w międzyczasie nad poszerzeniem spektrum doświadczeń, przemyśleń i w końcu wiedzy. Powieść Hardinga nie jest taką książką, choć prezentuje właśnie obraz życia jako nieustannego, mozolnego, tytułowego majsterkowania, dreptania do czegoś – nazwijmy to szczęściem czy spełnieniem – co nigdy nie może zostać osiągnięte. I choć konstatacja to nienowa, podana zostaje w tak przygnębiający sposób, mocno osadzony w skrajnym naturalizmie (w znaczeniu filozoficznym),że musi być chyba, mimo iż nie znam biografii autora, reakcją na osobistą i ogromną stratę. Jest w „Majsterce” swoista poezja, która zupełnie nie jest moją poezją. Czy zatem otrzymał Harding Pulitzera, czy Wurlitzera, wolę czytać tych, którzy nie kryją podstępnie pod śnieżnobiałą okładką samego mroku.