Mahatma Witkac

Człowieczy los nie jest bajką, ani snem. - A.Nowak, A.German Egzemplarz mojej książki jest III wydaniem- Prószyński i S-ka - poprawionym i uzupełnionym, tym z 2005 roku. Na okładce widnieje Autoportret Witkacego w Tatrach. Książka ma większy format w twardej oprawie, po zakupie przeleżała na półce mojej domowej bliblioteki blisko 10 lat(!) I przywędrowała za mną w nowe miejsce zamieszkania. Kiedy skończyłam czytać poprzednią, zaczęłam się zastanawić, po jaką zabrać się teraz? I o dziwo, przed oczyma stanął mi obraz książki o Witkacym. Tym sposobem, przełamałam literacki kaprys co do tej lektury. Pochłonąła mnie bez reszty, wypełniając mi każdą wolną chwilę. Jest to nadzwyczajna, reporterska opowieść o Stanisławie Ignacym Witkiewiczu (Witkacym- 1885-1939) w relacjach osób z jego otoczenia i nie tylko. Poprzez ich wyczerpujące i subiektywne wypowiedzi poznajemy los tego pisarza, filozofa, malarza, miłośnika teatru. Jego styl życia: postawę, zachowania, preferencje, różne ciekawostki,wybryki, anegdoty. Lekceważony przez sobie współczesnych, błazenadą zagłuszał swój osobisty dramat. Charkteryzowała go dojmująca beznadziejność egzystencji, wizja nadchodzącej epoki zbydlęcenia świata, wojny, totalitaryzmów. Odznaczał się "fenomenalną, psychologiczną intuicją", o czym świadczą jego obrazy-portrety. Reporterska relacja świetnej pisarki jest jednocześnie historią losów jego obrazów, na które przyszła moda póżniej, nie za jego życia. To one ocaliły wiele ludzkich istnień i same szczęśliwie ocalały, w większości. Chronologicznie przedstawiona Galeria kobiecych postaci z pisarzem związanych jest niezwykle ciekawa,przejmująca. Wstrząsnęła mną relacja o sprowadzeniu doczesnych szczątków Witkacego do Polski i ta z jego pochówku na słynnym cmentarzu w Zakopanem, na Pęksowym Brzyzku. Zdumiewająco - jako żywo- przypomina tę historyczną już ze sprowadzaniem zwłok pasażerów poskiej elity po narodowej katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem. Publikacja wzrusza bezpowrotnym klimatem Zakopanego "duchowej stolicy Polski", z jego artystyczną bohemą, topografią. Zasmuca zaś tym, z powojennej Poski...kwaterunkowej. Lektura wzbogacona jest licznymi, biało-czarnymi fotografiami. To swego rodzaju biografia o Witkacym, jednym z najoryginalniejszych, ciągle aktualnych pisarzy XX wieku. A jedyną, jak dotąd, napisał amerykański witkacolog, profesor Daniel C.Gerould. Szczerze polecam tę frapującą książkę!