Madame Zero i inne opowiadania

Czy ta autorka ma w swoim dorobku powieści? Jeśli tak - chcę je przeczytać, jeśli nie - niech się zabiera do pisania. Opowiadania, powtarzam za Mistrzem Marquezem, trudniej stworzyć niż powieść, gdzie mało słów, a winno być dużo treści. Sarah Hall poradziła sobie znakomicie, aż chciało się czytać jeszcze i jeszcze. Mrocznie i tajemniczo, elegancko i zaskakująco, może czasem trochę dziwacznie, ale z pomysłem. Opowieści są doskonale skonstruowane, każda przenosi czytelnika do innego świata, do innej MADAME. Do rudowłosej, niespełnionej żony, która uciekła do lasu od szarej rzeczywistości; * do innej MADAME - żony znudzonej, której przyjaciółka wskazała lekarstwo na nudę; * do jeszcze innej MADAME - zhańbionej mężowskim nieślubnym dzieckiem; * do MADAME - kochanki, którą kochaś porzucił na wakacjach; * czy tej owładniętej manią seksu. Tych kobiet i opowiadań jest 16, każde zupełnie inne i wzbudzające różne emocje. Czytało się świetnie, te zwięzłe, ale rozbudowane historie, napisane pięknym językiem o bohaterkach, które łatwo było polubić, a jeśli nie - to chociaż zrozumieć lub im współczuć. Jedno tylko mi doskwierało. Opowiadania biegły donikąd, nie miały zakończenia. Fajne wprowadzenie w historyjkę, zaprzyjaźnienie się z postacią, jej dylematem, zapowiedź że zaraz coś się wydarzy, a pod koniec opowiadania na kilka zdań przed finiszem, jakaś drobna akcja i … koniec. Bez finału, zakończenia, często się po prostu znienacka urywało, aż sprawdzałam, czy nie zabrakło kartek. A chciałoby się więcej. Może ten brak zakończenia to zabieg celowy ( czytelniku, puść wodze fantazji )? Do mnie to jednak nie przemawia. Brakuje mi kropki nad i. Ale i tak zachęcam do przeczytania, jeśli ktoś lubi opowiadania, tak jak ja.