Lustrzanka

Słowa są nieobecne w twej pieśni, Dydono, stos żałobny zaszemrał, jeszcze nie zapłonął, wypłoszywszy jaszczurkę. Morze jest jak spodek, i tak jak słowo, sedno ukrywa pod spodem. Na cóż szelest chropawych i twardych spółgłosek, lament nad losem krągłych, dźwięcznych samogłosek, staccato chromych sensów, gdy już utraciłaś wszystko. Rudawą jesień, otwarte na ogród okna, lustrzankę stawu, futerka wiewiórek? Jesienne róże w grządkach pod czerwonym murem? Tę opowieść dla innych chyba przeznaczono kobiet. Milczysz królowo i nagle jak skowyt, jak wilcze szczenię w mroku złowrogiej dąbrowy, kiedy wpadłszy we wnyki przywołuje matkę, tak ty śpiewasz, w dal patrząc za niknącym statkiem. I w cyfrową lustrzankę chwytasz drobny promień odbity od relingu, by sycić swój płomień.