Lukrecja

„Lukrecja” to pierwsza powieść Anne Goscinny. Córka znanego powszechnie autora „Mikołajka” napisała książkę dla dziewcząt wchodzących w świat nastoletni. Tytułowa Lukrecja zwana Lulu ma dwanaście lat. Tym samym uważa się za osobę dorosłą. Spodziewa się też takiego traktowania ze strony mamy. Ta stara się jak może. Pozwala Lulu już samej chodzić do kina. Choć gdy nadarza się okazja do wzięcia udziału w wycieczce szkolnej córki odwołuje wszystkie służbowe spotkania by móc w niej uczestniczyć. Lulu oczywiście nie jest z tego powodu zadowolona. Zmieni jednak zdanie. Mama, z zawodu adwokat okaże się niezwykle przydatna dla wszystkich uczestników wycieczki. Lulu ma świetny kontakt z ojczymem. Grzegorz, kontroler lotów bardzo stara się być pomocnym pasierbicy w rozwiązywaniu zadań z matematyki. Choć Lulu nie rozumie czemu jest przy tym obsesyjnie dociekliwy i czemu zajmuje mu to tak wiele czasu. Ojca, który jest artystą malarzem i rzeźbiarzem Lulu kocha bezgranicznie. W przeciwieństwie do mamy nie dziwi jej, że tata nie sprzedaje swoich prac. Po prostu nie może się z nimi rozstać. Lulu ma przyrodniego brata, który jest według rodziców maniakiem komputerowym. Dziewczynka ma co do tego odmienne zdanie. Babcia tytułowej bohaterki choć wydaje się Lulu wciąż mieć coś z dziecka tak naprawdę jest super babcią. Jako opiekunka podczas przyjęcia urodzinowego wnuczki zaskoczy tak Lulu jak i zaproszonych nastolatków. Czytelnika, zwłaszcza dorosłego, rozbawi. Tytułowa Lukrecja jest mądrą i sympatyczną dwunastolatką. Chciałabym powiedzieć, że typową. Jednak nie. Ma w sobie dużo z dziecka. Tym samym wydaje mi się, że książka jest wspaniałą lekturą, ale dla młodszych dziewczynek. Obecne dwunastolatki to już pannice. Przynajmniej za takie się uważają. Obserwuję to codziennie. „Lukrecję” Anne Goscinny polecam młodszym i starszym czytelniczkom. Tym przed dwunastym rokiem życia i tym, które osiągnęły ten wiek dawno, dawno temu. Należę do tych drugich. Ciepła, zabawna książka, którą przeczytałam z przyjemnością. GORĄCO POLECAM!