Ludzie i gady

Już na „dzień dobry” autor tego reportażu wzbudza moją niechęć. Tytułem. „Ludzie” – czyli przebywający w izolacji więziennej osoby, który nazywają siebie grypsującymi i dla których pozostali to nie ludzie. I… „gady” – czyli funkcjonariusze formacji mundurowej, zwanej Służbą Więzienną. Nie wiem, jak inni, ale mi niekoniecznie pasuje takie budowanie układu. Dalej sam reportaż. Sepioło zebrał luźne wypowiedzi byłych bądź aktualnych osadzonych, które nie poddaje żadnemu filtrowi. Po prostu dzieli je na jakieś abstrakcyjne rozdziały dowolnie je krojąc. Całość rozbawia chaosem chronologicznym. Powoduje to ogromne zamieszanie, w pewnym momencie miałem wrażenie mieszanki studenckiej w dziwnym składzie i proporcjach. Do tego obca mi jest romantyka więzienna, w której wiatr z kąta rozwiewa włosy i krople z berła zastępują morską bryzę… Dobra, STOP!, bo mnie poniesie. Przepraszam za złośliwość. Ale słabe to było i w formie i treści. Kilka lat od wydania minęło, więc niech tak zostanie i nie warto trzepać stare dywany. Bo co do prawdy? Prawda jest cechą zdania, po prostu. Nie ma prawdy, to jest fałsz. Coś może być prawdziwe albo fałszywe, tylko jak stwierdzić jakie to jest? Sepioło w "Ludzie i gady" takiej możliwości nie zapewnia. (Kąt – toaleta w celi; berło – szczotka do WC; trzepać - 😉 sprawdźcie sami)