Lśnisz w księżycową noc

Coraz bardziej zaczynam wciągać się w mangi, ale ciągle tkwiła we mnie pewna blokada, która mówiła mi, że przy mandze nie da się płakać. Wzruszyć, owszem, ale łzy nie mają prawa polecieć. Jak bardzo się myliłam. Takie historie nie mogą nie poruszać. Zawsze, jak jest omawiany temat nastolatki cierpiącej na śmiertelną chorobę, to bardzo to przeżywam. Takie rzeczy mogą być napisane lepiej lub gorzej, ale za każdym razem w jakimś stopniu się emocjonuję. A przy "Lśnisz w księżycową noc" przeżywałam wszystko wyjątkowo mocno, że nie mogłam powstrzymać łez. To piękna historia, gdzie temat śmierci pojawiał się wyjątkowo często. Czasami myślałam, że to przesada, ale koniec końców zrozumiałam, że tak miało być, bo nie da się uciec przed konsekwencjami śmierci bliskich osób. Relacje między głównymi bohaterami były świetnie przedstawione. To ukazane więzi, miłość oraz przyjaźń sprawiły, że "Lśnisz w księżycową noc" jest taka wyjątkowa. Wszystko było w sam raz, naturalne i nieprzesadzone. Nie mogę też nie wspomnieć o cudownych rysunkach, które mają magiczny klimat. Nawet przekonałam się do wiecznie przygnębionego Takuyi, bo w końcu taki urok ma ta postać. Przygnębiająca historia, która daje jednak przebłyski nadziei - tej lśniącej mocnym blaskiem na pogrążonym w mroku niebie. Cała manga zdaje się być piękniejsza, gdy zobaczy się, że za nią stoi prawdziwa przyjaźń. Ogromnie ciekawi mnie, jaka jest oryginalna powieść, bo mangowa adaptacja całkowicie mnie zachwyciła.