Loża

Książka-oszustka. Wiele obiecuje na okładce, ale tylko kradnie czas. Miała być misterna intryga, szalona opowieść, luminarze epoki, okultyści i masoni. Głównego bohatera-narratora porównuje się do demiurga. A co otrzymujemy? Bełkot pijanego życiowego bankruta, mającego kossmiczne mniemanie o swojej przebiegłości i zdolnościach manipulacyjnych. Jego opowieść obraca się głównie wokół obsesji na punkcie Modrzejewskiej, tworząc nieprawdopodobną historię spisku, mającego ją zniszczyc i dać niepodzielną władzę jej największej rywalce Sarze Bernhardt. Pionkami w grze są m.in. Oscar Wilde, książę Walii i Victor Hugo [i tyle w temacie luminarzy epoki]. Intryga bardziej żałosna niż misterna, bohater bardziej żałosny niż demoniczny, książka bardziej żałosna niż tajemnicza. Umęczyło mnie rónież CV słynnej aktorki zajmujące sporą część objętości i tak zbyt grubej książki. To szczegółowe wymienianie co i gdzie zagrała. Po co to pytam? Aby spłodzić więcej stron? Aby udowodnić jak wielką aktorką Modrzejewska była? W zupełności wystarczyłby aneks, apendyx czy inny dodatek ;) z datami. Na kolejny zapychacz stron w tej kolumbrynie składają się streszczenia artykułów prasowych z tamtych czasów, opisujących bujne życie Sary Bernhardt i wywoływanych przez nią skadalach oraz wymienianie modnych wówczas książek, również z uwzględnieniem opinii o nich narratora bądź jego interlokutora. Przy czym wiele opinii czytelników LC jest o wiele ciekawszych. Autorka lepiej by poczyniła, gdyby stworzyła raczej książkę dokumentalną, niż brała się za beletrystykę. Bo de facto z dokumentem mamy do czynienia, przebranym jedynie w fabularną psudo intrygę. I to przebranie ruinuje całość, jak operacje plastyczne twarz Donatelli Versace. Nużące opisy tras obu aktorek i reakcji publiczności dobijają czytelnika ostatecznie, wbrew porzekadłu, że nie kopie się leżącego. Rewelacyjny gniot i majstersztyk nonsensownego bełkotu. Książkę dokończyłam chyba jedynie ze względu na skłonności masochistyczne.