Łowca. Krzyk rozdartej duszy.

"Podobno miłość dodaje sił. Ich miłość sprawiła, że spalali się na swoich oczach". Porzucony przez matkę 11 letni Hunter trafił do domu dziecka. Nauczył się żyć z tym że nikt, go nie chce i musi liczyć tylko na siebie. Gdy chłopak kończy szesnaście lat, nadarza się okazja do zmiany życia którą postanawia wykorzystać. Miejsce do którego trafia to swego rodzaju sekta, której musi oddać się całym sobą i przestrzegać bezwarunkowego posłuszeństwa aby wiodło mu się tu dobrze. Jednak chłopak ma pewną słabość, której musi pilnować aby nikt się nie dowiedział, bo mogli by wykorzystać ją przeciwko niemu. Viktoria po śmierci rodziców trafia do tego samego domu dziecka co Hunter. Kilka lat później gdy dziewczyna wiedzie już życie dorosłej kobiety, on obserwuje ja z daleka. Jest jego obsesja, żarówka do której leci jak ćma. Kiedy chłopak przekroczy okno w jej sypialni , nie ma już odwrotu, oboje wiedzą że należą do siebie. Jednak mężczyzna taki jak Hunter może sprowadzić na nią tylko ból i cierpienie…. „Po zmroku czuję, że żyję. Jestem niczym ta otaczająca świat ciemność. Gdziekolwiek się pojawię, ludzie giną w odmętach mojej czarnej duszy.” Czy będą w stanie walczyć z problemami które na nich spadną? Czy mężczyzna będzie potrafił walczyć z demonami przeszłości, które kryją się za rogiem? WOW co to było 🤩 "Łowca. Krzyk rozdartej duszy" książka która wywołała tyle łez, że to jest nie do opisania. Ból jaki przechodzili bohaterowie był tak nakreślony że udzielał się i mi. Bardzo podobało mi się, w mieszanie w to bohaterów z książki "Kanibal", fajnie było zobaczyć co dzieje się u Cadena i Arii. Fabuła była genialnie przedstawiona, historia dzieje się w dwóch czasach kiedyś i teraz co genialnie dopełnia całości. Bohaterowie ich nie sposób nie kochać, chodź Huntera czasem miałam ochotę strzelić w ten czarny łeb 🤭 Cała książkę czyta się w mig, wciąga od pierwszej strony w mrok i nie wypuszcza aż do końca ze swoich sideł. Zakończenie chodź ciut wydłużone jest na pewno małą wisienką na torcie , na którą czekałam długo. Polecam pióro autorki. Jest cudowne mam nadzieję że będę miała okazję przeczytać jeszcze nie jedna historię napisaną przez Paulinę.