Lotnicho

Mój Boże, chyba się starzeję... Płakałem podczas czytania tej książki, płakałem po lekturze... Ale nie, to nie tylko starość. Ta książka jest piękna! Dostarczyła mi mnóstwa wzruszeń. Absolutnie fantastyczna! Ujrzałem dzięki niej piękną młodość w trudnej epoce; taką młodość, jakiej zawsze chciałem doświadczyć i przeżyć, z pięknymi i mądrymi ludźmi u boku. Z książki tej bije tak niesamowite ciepło i mądrość, że nie umiem tego wyrazić. Często robiło mi się ciepło na sercu, bo lektura wywoływała u mnie napływ wspomnień z mojej własnej młodości. Niewiele mam tych radosnych wspomnień, ale właśnie te dobre wróciły :) Nie wiem w zasadzie co napisać, ale chciałbym wyrazić głęboką wdzięczność, że mogłem przeczytać tą powieść. Bardzo podniosła mnie na duchu i trąciła jakąś ukrytą głęboko nutę - patriotyzm. Myślę, że właśnie takie książki a nie czarnkowy HiT i IPN-owski bełkot mogą pomóc zakiełkować miłości do naszej udręczonej ojczyzny w sercach młodych ludzi. To była chyba najlepsza lekcja patriotyzmu i empatii, jaką w życiu odebrałem. Jeśli jest to po części autobiografia, to szczerze zazdroszczę Panu Markowi takich przeżyć. Chciałbym mieć wokół siebie (jako kolegów, sąsiadów, przyjaciół) takich ludzi, jakimi byli bohaterowie tej powieści. I chciałbym kiedyś przeczytać jeszcze coś równie pięknego i mądrego. Chylę czoła przed autorem!