Lot nad kukułczym gniazdem

Za siedmioma górami, za siedmioma lasami, żyli wariaci. Koczowali w klatce i przypuszczali, że są królikami. Nieopodal ich siedziby, bytowali ludzie. Ci, z kolei, wierzyli, że są wilkami. Byli o tym przekonani. Królem wariatów nie był wariat. Ani królik. Pochodził z rasy ludzkiej i ludzkie miał marzenia. Umyślił, że jako wódz, jest zobligowany do ujawnienia poddanym faktu, że żyją w zdeformowanej rzeczywistości. Że nie są, jak sądzili do tej pory, królikami. Wilki natomiast, robiły wszystko, co szanujący się wilk robić powinien. Trzymały się zatem watahy, polowały i gryzły. Mijały dni. Płochliwe stworzonka zaczęły wystawiać noski z nor. Coraz śmielej. W końcu stanęły murem za swym przywódcą. Poznawszy smak życia. Smak niezapomniany. Smak wolności. Wilki, co oczywiste, potraktowały to, jak cierń pod pazurem. Jako potwarz. Doprowadziły do....aaaa, jesteśmy na LC ! Nie pisnę już nawet słówka. Może się jeszcze odważę wspomnieć o leksyce. Jużeśmy, tylkośmy, jakeśmy, cośmy. Jak z Plastusiowego Pamiętnika o Tosinych przygodach. No i co. Wchodzicie ?