Lot na Amalteę

Najbardziej klasyczne z klasycznych sci-fi, choć pachnące myszką i niestety zawierające w opowieściach zdarzenia gwałcące nie tylko podstawowe zasady fizyki, ale też nie liczące się z wiedzą astronomiczną roku 1960, kiedy opowiadanie powstało. Można przyjąć, że trzymanie się faktów naukowych nie było podstawowym imperatywem autora, pewnie celem było opowiadanie o ludziach uczestniczących w tej wymyślonej przygodzie. Pisarz z pozytywną energią przedstawił nam milusińskich towarzyszy radzieckich przemierzających nasz Układ Słoneczny. Jak to w ruskim folklorze – zawsze znajdzie się jakiś Wania czy Grisza, albo kilku takich, co to przy użyciu klasycznych narzędzi socjalizmu: taśmy klejącej, kawałka sznurka czy sznurówki, jakiejś czarnej mazi do klajstrowania, kawałka drutu, kleju biurowego, nożyczek do paznokci, finki harcerskiej bądź scyzoryka krasnoj armii, no i oczywiście niezawodnego majzla z młotkiem – poradzą sobie nawet z najbardziej wymagającymi i niebezpiecznymi sytuacjami, choćby w locie kosmicznym. Według zasady: „jakoś sobie trzeba radzić - powiedział Wania i zawiązał buta dżdżownicą”… Wiadomo bowiem powszechnie, że Makgajwerow był Rosjaninem, podobnie jak Ajnsztajnow, Kolumbow czy Kopernikow. Wszystko toczy się w nieśpiesznym tempie, bo wujek Wania ma zawsze czas, nawet gdyby statek spadał do czarnej dziury. Ta flegma ma zaimponować czytelnikom i wszystkim wielbicielom krasnoj armii i ogólnie sowieckiego człowieka.