Korzenie tej książki sięgają głęboko, bo aż do drugiej wojny światowej i moich osobistych przeżyć. W latach 1942-1944, jako redaktor audycji "Świt", nadawanych przez radio brytyjskie BBC dla okupowanego przez Niemców kraju, mieszkałem w Londynie; większość obiadów i kolacji jadałem w Klubie Międzyalianckim; klub mieścił się w Apsley House, czyli w pałacu, który lord Wellington, otrzymałw darze od narodu w podzięce za zwycięstwo pod Waterloo. W roku 1939, po ewakuacji cennych pamiątek po brytyjskim bohaterze narodowym, w ogołoconym z najcenniejszych skarbów budynku urządzono Klub Międzyaliancki, restaurację, kawiarnię, pokoje do brydża oraz bibliotekę i czytelnię czasopism. Apsley House jest położony w samym centrum Londynu, na skraju Hyde Parku, sąsiaduje z łukiem triumfalnym wystawionym po Waterloo na powitanie zwycięskich wojsk brytyjskich. Parę kilometrów dalej znajduje się jeden z głównych dworców kolejowych Londynu zbudowana w dziewiętnastym wieku stacja nazywa się Waterloo Station. Jeden z najbardziej okazałych mostów na Tamizie nosi nazwę Waterloo Bridge. Tuż za Apsley House, już na terenie Hyde Parku,stoi posąg Apolla ulany z dział zdobytych na Francuzach pod Waterloo. Ilości innych pamiątek po zwycięskim wodzu, rozsianych nie tylko po Londynie, ale po całej Wielkiej Brytanii, nie sposób zliczyć, trzeba by było na to sporych rozmiarów książki. Wychowany w rodzinie frankofilskiej, która wydała jednego z bohaterów Somosierry wykarmiony od dziecka legendą napoleońską, byłem zdumiony rozmiarem i wszechobecnością tej kontr-legendy. Do roku 1942 o Wellingtonie wiedziałem niewiele. We francuskiej historiografii pisało się, że bitwę przegrał Napoleon. We wszystkich opisach, jakie czytałem po polsku czy po francusku, kluczowa rola Wellingtona. była pomniejszana. O roli wojsk pruskich feldmarszałka von Bluchera też pisało się z przekąsem. Do czasu pobytu w Wielkiej Brytanii w latach 1940-1945, nic nie wiedziałem o tym, że po Waterloo Wellington odegrał dużą rolę jako dyplomata i mąż stanu. Nie zdawałem też sobie sprawy z tego, że Wellington w parę lat po swych triumfach militarnych stał się postacią znienawidzoną przez wszystkich tych, którzy dążyli do demokratycznej reformy feudalno-oligarchicznego ustroju Wielkiej Brytanii. O tym, że w roku 1815 Wellington był brytyjskim ambasadorem w Paryżu, a potem w latach 1828-1830 sprawował funkcję premiera, nic nie wiedziałem. Spis treści: Rozdział I. „CO ZROBIĆ Z TYM BIEDNYM ARTUREM...? Rozdział II. ŻOŁNIERZ MIMO WOLI Rozdział III. WYPRAWA PO ZŁOTE RUNO Rozdział IV. POMIĘDZY POLITYKĄ A WOJSKIEM Rozdział V. CZY MOŻNA UTRZYMAĆ PORTUGALIE? Rozdział VI. TALAYERA I TORRES YEDRAS Rozdział VII. Z HISZPANII DO FRANCJI Rozdział VIII. DYPLOMATA Rozdział ix. WATERLOO Rozdział X. POLITYK Rozdział XI. ZMIERZCH Rozdział XII. PRÓBA PARALELI CHRONOLOGIA BIBLIOGRAFIA
Szczegóły
- Rok wydania
- 2003
- Liczba stron
- 195 str.
- Wydawnictwo
- Atla 2
- Język
- polski
- Format
- papier
- Gatunek
- historia
- ISBN
- 8386882700
Inne książki autora
(5)Opinie czytelników
Oceń tę książkę
Kiedy przeczytana?
Oceniona książka trafi na półkę Przeczytane.
Dodaj „Lord Wellington. Pogromca Napoleona" do swojej półki
Załóż darmowe konto i miej swoje lektury, oceny oraz postępy w jednym miejscu. Dołącz do grona zadowolonych czytelników, którzy już wiedzą, co przeczytali i co chcą przeczytać.
Trzy półki czytelnicze
Przeczytane, Teraz czytam i Chcę przeczytać. Uporządkuj swoje książki w sekundy.
Oceny i recenzje
Skala 1-10, prywatne notatki, ulubione cytaty. Wracaj do swoich opinii kiedy chcesz.
Statystyki i wyzwania
Ustal roczny cel czytelniczy i obserwuj jak rośnie liczba przeczytanych stron.
Rekomendacje i grafiki
Odkrywaj kolejne tytuły i generuj estetyczne podsumowania roku w książkach.