Long Island

Ludzie patrzą. Emigrantka Eilis Lacey, po mężu Fiorello, wizytuje Irlandię i po kilku tygodniach wraca do Stanów Zjednoczonych. To ten kraj wybiera na dom. Jest żoną Włocha, buduje z nim, na Long Island, dom, pracuje i rodzi dzieci. Tak mijają lata. Eilis wiedzie życie dostatnie i spokojne aż do dnia, gdy odwiedza ją rozzłoszczony mężczyzna. To od niego dowiaduje się, że Tony nie był jej wierny. Eilis nie może porozumieć się z mężem stale unikającym konfrontacji, zirytowana i zła pakuje walizki i jedzie do matki. Do Irlandii. Nie widziała jej dwadzieścia lat. Czas na wizytę. Liczy na to, że czas podleczy rany i przyniesie rozwiązanie rodzinnych problemów. Niewykrzyczane pretensje i tłumione żale dławią Eilis. Kontynuacja „Brooklynu” , „ Long Island” jest równie jak on enigmatyczna i pełna niedopowiedzeń . Bohaterowie nie rozmawiają ze sobą. Oni każą się domyślać intencji a przyciśnięci do muru wiją się unikając jakichkolwiek deklaracji. Wszystkie sprawy ludzkie rozgrywają się na oczach mieszkańców miasteczka. Zawsze jest ktoś kto nie spał i widział a domyślił się jeszcze więcej. Plotki. A jest o czym plotkować bo, podobno, Eilis widziano z Tomem…. A przecież tego samego Toma widziano w towarzystwie innej kobiety…. Wszyscy na posterunki! Już my wyśledzimy kto z kim. Jak to właściwie jest? Kto kocha kogo bardziej i co jest w stanie zrobić by się nie rozstawać? Można zakładać melodramat, ale jest on cichutki i szarpie nieliczne duszyczki. Na zewnątrz wszystko wygląda dobrze. Stwarza pozór trwałości, wierności i niezmienności. Autor zasługuje na medal za niedomówienia i lakoniczność budowy postaci. Podobnie jak „Brooklyn” ta książka jest również doskonale poukładana, schludna i enigmatyczna a przecież aż się gotuje pod wierzchem dystyngowanej ogłady. Właściwie słowo „powściągliwość” świetnie określa poziom ukrycia uczuć i emocji w tej książce.