Lokator

Nie przeczytałam dotąd żadnej książki Sandry Brown. Z posłowia można wywnioskować, że ta książka odbiega od innych pozycji autorki. Akcja powieści toczy się na początku XX wieku, w czasach wielkiego kryzysu gospodarczego, gdy dominowała niesprawiedliwość społeczna i uprzedzenia rasowe. Główni bohaterowie powieści to Ella, młoda wdowa, która wychowuje autystycznego syna. Sama prowadzi pensjonat, w którym pojawia się nowy lokator - David Rainwater - były właściciel plantacji bawełny, samotny, umierający na raka. W życiu Elli dominują obowiązki, nie ma miejsca na radość i uczucie. Jedynym uczuciem, na które pozawala sobie kobieta jest bezgraniczna miłość do synka. Tytułowy "Lokator" burzy ten porządek. Najpierw interesuje się chłopcem i odkrywa pewne jego umiejętności, a później angażuje się w lokalny konflikt społeczny. Powoli też zdobywa serce powściągliwej właścicielki pensjonatu. Uczucie to jednak nie ma szans, bo przegrywa z czasem i chorobą. "Lokatora" nie można zaszufladkować jako romansidło, bliżej mu raczej do powieści obyczajowej, bo porusza kilka trudnych tematów społecznych i rasowych, pokazuje walkę z autyzmem, który w tamtych czasach nie był jeszcze znany. Autorka potrafiła stworzyć interesującą historię oraz ciekawych bohaterów. To subtelna opowieść o wielkiej miłości u schyłku życia i o zmaganiach z trudną codziennością i chorobą. Smutna i piękna.