Listy miłości

W rocznicę wybuchu II wojny światowej postanowiłam przeczytać coś, co dotykało tej tematyki. Wzięłam z półki "Listy miłości" i przepadłam. Maria Nurowska jest dla mnie jedną z najlepszych polskich pisarek. Co prawda jej książki są zazwyczaj poważne i smutne, a tematyka trudna i bolesna, ale takie też należy czytać. Stylem pisania przypomina mi Romę Ligocką, może też z powodu podobnych tematów i zakresu czasowego. Książka w formie listów kobiety, pochodzenia w połowie żydowskiego do ukochanego mężczyzny, w których stara się wyjaśnić swoje motywy, decyzje które podjęła, usprawiedliwić się i wytłumaczyć, a także zrozumieć sama siebie. Elżbieta, która po ucieczce z getta staje się Krystyną, kilkakrotnie przechodzi kryzys osobowości. Ukrywanie się i tajemnice stały się balastem, który przez lata narósł i teraz trudno się go pozbyć. Cały czas żyje w stresie, nie potrafi ani zapomnieć ani sobie wybaczyć. Historia wielkiej miłości i wielkiego bólu, strachu i wstydu. Jedna z bardziej smutnych i emocjonalnych książek. Jest napisana w tak osobisty sposób, jakby pisarka przekazywała swoje własne intymne przeżycia. Nie wiem czy tylko na kobietach robi takie wrażenie. Już kilka lat minęło od spotkania z prozą Nurowskiej. Ta książka przypomniała mi jak pięknym i eleganckim językiem posługuje się ta pisarka. Tę książkę po prostu należy przeczytać.