Listy i szepty

Pierwszy tom podobał mi się tak bardzo, że z niecierpliwością wyczekiwałam kontynuacji losów mieszkańców kamienicy pod patronatem dobrodusznych aniołków. Kiedy wreszcie nastąpiła ta chwila, że mogłam zasiąść do lektury, cieszyłam się jak rzadko. Po kilkudziesięciu pierwszych stronach poczułam się jednak przytłoczona i zmęczona. Absolutnie nie chcę powiedzieć, że książka okazała się kiepska. Wręcz przeciwnie- realizm przedstawionych faktów przytłoczył mnie i wprawił w niezbyt dobry nastrój. Oczywiście, znam polską historię, jednak jakoś umknął mi fakt, że ta powieść tak mocno będzie bazować na tym co stało się z naszymi rodakami wywiezionymi na zsyłkę. Po kilku tygodniach powróciłam jednak do opowieści starszej pani i przeczytałam "Listy i szepty" do końca. Ta historia jest bardzo nierówna. Pokazuje ludzi na różnych etapach życia i wskazuje między nimi podobieństwa, ale także i różnice. Banalna prawda, że wszyscy jesteśmy w gruncie rzeczy tacy sami i pragniemy tego samego, wybrzmiewa w tej historii podwójnym echem. Ludzie czasów takich jak my- wolni, swobodnie kreujący swój własny los, a mimo tego tak uwikłani i zniewoleni przez własne niemoce i żądze.Z drugiej strony lustra ci, którym nie dane było spokojne życie, zdeptani przez wojenną zawieruchę, a jednak mimo wszystko silni w swych wyborach i dążeniach. Kto dzisiaj czekałby na ukochanego całe życie? Obawiam się, że nieliczni/e. Jestem zaskoczona książką.