Lincoln w Bardo

Takie książki są solą literatury. Nadają jej smak i poszerzają granice. „Lincoln w Bardo” G.Saundersa to powieściowa hybryda powstała z fuzji dramatu i utworu epickiego przyprawiona odrobiną czystego liryzmu. W prozie tej brak narratora i jest to literatura cechująca się niezwykłymi eksperymentami i wynalazczością. Specyficzny sposób ukazania świata przedstawionego(brak narracji i bezpośrednich opisów) powoduje, że nic nie jest tu powiedziane wprost, świadomość czytelnika buduje obraz przedstawionego świata z dyskretnie rozsianych sugestii i aluzji. Tak powoli ujawnia się przed nim powieściowa groteskowo- tragiczna rzeczywistość zapowiedziana w tytułowym Bardo. Termin ten pochodzący z buddyzmu tybetańskiego nie jest tu wszakże użyty w swym dosłownym, buddyjskim znaczeniu. Chodzi jednak o miejsce pobytu zmarłych zawieszonych między jednym a drugim światem, tęskniących do utraconego życia lecz pozbawionych możliwości powrotu do niego. Wszystko to wygląda jak jakiś niewydarzony sen, z senną logiką, w który wprowadzone jest historyczne wydarzenie z życia prezydenta Abrahama Lincolna, utratę jego 12-letniego synka tak boleśnie przeżytą przez rodziców. To wydarzenie jest główną kanwą powieści i wokół niej okręcone są wszystkie pozostałe wątki. Całość stwarza niezwykłe, olśniewające wrażenie, jest to powieść zaskakująca i fascynująca swą oryginalną konstrukcją, w którą wchodzi się powoli i następnie odkrywa jej wewnętrzną pomysłowość. Książka jedyna w swoim rodzaju, prawdziwe, unikalne arcydzieło.