Lekcja zachwytu

Zbiór ten jest szczególny - bardzo osobisty. Osobisty nie tyle z powodu epizodów biograficznych, osobisty bo szczery. Szczerość polega na bezpośrednim przekazie wrażeń omijającym strategie chwytów artystycznych i przetwarzania. Dzielić się tym, co czujemy umie niewiele osób. Mówić o tym, co jest nam najbliższe jest najtrudniejsze. Mówimy zakładając maski intelektualne, artystyczne lub estetyczne. Jest to pierwsza książka poetycka, w której nie używam ani chwytów estetycznych, ani przebieranek. Przez trzydzieści dwie strony próbowałam znależć w sobie dziecko. Naiwne i ufne. Kogoś, kto zauważa tylko dobre strony świata i nieustannie się dziwi zadając najprostsze pytania. Najprostsze niekiedy może nawet banalne. Tak by wrócić do początku słowa i świata. Jest to książka o kimś, kto stracił przeszłość, zaznając poczucia zagubienia i braku jest mu dane zacząć jeszcze raz od początku. Początek w swojej niewinności daje szansę odkrycia lepszej strony życia. Jak w alchemicznym tyglu następuje przemiana negatywnego w pozytywne. Ewa Sonnenberg