Lęk

Tomasz Sablik zaprasza na spacer po ludzkiej psychice, gdzie strach ma wiele twarzy, samotność wiedzie prym, a zło wyciąga lepkie macki i zwodzi przeciwnika... Ta powieść jest przede wszystkim mądra, zmusza do refleksji. Przeżuwa, mieli, wypluwa. Dotyka sfer trudnych. Chce być usłyszana i zrozumiana. Ona krzyczy "Hej, człowieku! Zatrzymaj się!". A mnie utwierdza w tym, że Tomasz Sablik to świetny obserwator, że nie boi się poruszać w kontrowersji, że operuje słowem i symbolem zmyślnie i wkłada w to całe swoje serce. "Lęk" to opowiedziana ustami bohaterów historia o bólu, pragnieniach, o niezrozumieniu i samotności. To, co można wyciągnąć z symboliki, daje ogromne pole do interpretacji i choć będziemy się różnić od Jakuba, Julii, Daniela czy Marty, to w każdym z nich możemy znaleźć cząstkę siebie. Powieść ma nie tylko klimat grozy, ale przede wszystkim oniryzmu i tu autor ponownie, jak w poprzedniej książce spełnia zadanie w 120%. Uczucie lęku towarzyszące bohaterom dotknęło także mnie. W pewnym momencie dosłownie dudniło mi serce. Tętniące z kart emocje po prostu były tak silne i realne. "Lęk" to symbolika, senność, ale również, a może głównie, kontrasty. Wszystkie elementy świata mają tutaj swoje przeciwieństwo. Nieprzypadkowo las znajduje się przy pustyni, a nowe życie okupuje się śmiercią. Sądzę również, że użyte imiona Żywia i Amadea są precyzyjnie dobrane, lecz co oznaczają, przekonajcie się sami. Autor stawia też na analogie, a będąc uważnym podczas lektury, można wyłapać tzw. smaczki i tutaj należą się ukłony. Zakończenie jest naprawdę mocne i wbija w fotel. Czytałam je trzy lub cztery razy, żeby w pełni do mnie dotarł wydźwięk epilogu. Ostanie zdanie wybrzmiewa dosadnie i trafia w dziesiątkę. Polecam od razu przeczytać posłowie, warto.