Legendy polskie

Za samą inicjatywę allegro wielkie gratki. Fajnie, gdyby więcej takich mecenasów, co za pisanie płacą było. A same opowiadania? Jak to w zbiorach, jedno lepsze, drugie gorsze. Jednemu takie a drugiemu inne. Głowy nie urywa, ale i czasu poświęconego lekturze nie jest żal. Jakub Małecki "Zwyczajny gigant". Największy plus to powiedzenie historii z perspektywy żony Pana Twardowskiego. Takie "Marzenia i tajemnicy" Pani Wałęsowej ;-) Elżbieta Cherezińska "Spójrz mi w oczy". Inspirowane Bazyliszkiem. Bardzo fajny klimat, trochę orientalny, ale dalej nasz, swojski. Nieźle to połączone i opowiedziane. Radek Rak "Kwiaty paproci". Jakoś nie przypadło mi to gustu. Coś zgrzyta. Rafał Kosik "Śnięci rycerze". Inspirowane legendą o śpiących rycerzach i w prosty sposób tłumaczące, dlaczego nie ruszają na ratunek Polsce, mimo tylu jej kłopotów. Całkiem, całkiem. Robert M. Wegner "Milczenie owcy". Inspirowane Smokiem wawelskim. O, całkiem oryginalne podejście do tematu. Ale żeby to było najlepsze polskie opowiadanie tego roku? U, słabo z polską fantastyką. Jest dobrze, ale chciało by się większego wow. Łukasz Orbitowski "Niewidzialne". Inspirowane żywą wodą. Takie bardzo młodzieżowe, slangowe, więc ciężko się na nie nastawić, łatwo powiedzieć, lipa, nie moje klimaty. Ale muszę przyznać, że na tle reszty się wyróżnia. Z całego zbioru połowa stanęła na wysokości zadania (Orbitowski, Wegner, Cherezińska. Choć Kosikowi dużo nie zabrakło),druga połówka, niech ćwiczy dalej.