Lee Schubienik

Znane powiedzenie mówi: ’Nie oceniaj książki po okładce’, ale w przypadku powieści Aleksandry Konefał, dokładnie to zrobiłam, kiedy zdecydowałam się na lekturę. Okładka horroru, skojarzyła mi się z Edgarem Allanem Poe i sam zarys fabuły poniekąd pozwolił mi myśleć, że mamy do czynienia z podobnym klimatem. „(…) poczuła dziwny skurcz w żołądku na myśl o dotyku tych niespodziewanie ciepłych palców. Palców, na których - jak się później okazało – była krew.” Alicja jest młodą baronówną, zamieszkującą ogromną, gotycką posiadłość, górującą nad niewielką miejscowością – Statton. Jej matka zginęła w niewyjaśnionych okolicznościach i dziewczyna nie może pogodzić się z faktem, że jej ojciec znalazł nową wybrankę, z którą chce związać los. Do serii niewyjaśnionych zdarzeń dodać można jeszcze postać dziwnego mężczyzny z lasu, którego Alicja odwodzi od zamiaru powieszenia się. Osobliwy jegomość przedstawia się jako Lee Schubienik i wydaje się nie rozumieć zbyt wiele z otaczającego świata. Dziewczyna zaprzyjaźnia się z nim i chce mu pomóc, podczas gdy mroczna siła nawiedza miasteczko. Jak Alicja poradzi sobie z nadciągającymi problemami? „- Nie wiesz, że taka jest rola wszystkich nauczycieli? Obrzydzić życie uczniowi do tego stopnia, żeby przestał oczekiwać od nich pomocy i skupił się wreszcie na sobie. Kto ci pomoże, jeśli nie ty sama?” Książka jest pisana w trzeciej osobie czasu przeszłego i wydarzenia widzimy głównie z punktu widzenia Alicji. To ona ocenia związek dość młodej dziewczyny z jej owdowiałym ojcem, z jej perspektywy zadajemy pytania o tajemniczego mężczyznę w kapeluszu, który zawitał do miasta czy samego tytułowego Schubienika. Tylko raz, dosłownie na chwilę, wydarzenia poznajemy z punktu widzenia miejscowego księdza. Alicja mimo, że jako siedemnastolatka nie jest już podlotkiem, zachowuje się czasem infantylnie, niedojrzale i egoistycznie. Sama pcha się w paszcze niebezpieczeństwa, nie zdając sobie sprawy z podstawowych kwestii, wpajanych nam od wczesnego dzieciństwa, jak choćby „nie rozmawiaj z nieznajomym”. Kiedy jej ojciec nakazuje naukę w domu, razem z młodszym bratem swojej narzeczonej, dziewczyna bez powodu chodzi obrażona i niezadowolona. Chyba jej niestety nie polubiłam przez te huśtawki nastrojów i jakiś chłód wynikający z jej zachowania. Jednak wydarzenia z miasteczka i okolic to już inna sprawa i w tym miejscu robi się ciekawiej. „Ludzi od zawsze fascynowało zło. Większość z nas tego nie przyzna, ale mając do wyboru historię o dobrotliwym władcy i opowieść o żądnym krwi tyranie, zawsze wybierze tę drugą. Zło przyciąga, kusi, mami. To, co tajemnicze i niezbadane, zagnieżdża się w naszej świadomości i niezmiennie od zarania dziejów nas hipnotyzuje.” W sercu Statton ludzie zaczynają chorować na przedziwną chorobę krwi, a miejskie plotki wspominają o udziale wampira. Po okolicy snuje się kot grabarza, który jakby wyczuwa śmierć zanim ta ma nadejść, a dziwne postaci i niewyjaśnione wydarzenia z przeszłości, dodają grozy całej otoczce. Z kart powieści można delikatnie wynieść dreszczyk gotyckiej zagadki i trochę mroku, ale jednak więcej jest zwyczajnego codziennego życia we dworze i etykiety nakreślonych czasów. Kolejne rozdziały mnożą pytania na które niestety nie uzyskujemy odpowiedzi i mimo krwawego finału, czuję niedosyt! No cóż, trzeba chyba poczekać na kolejny tom, do którego przeczytania zostałam zmuszona aż zbyt sprytnie tym końcowym „cliffhangerem”. Jeśli boicie się horrorów, to jest to książka dla was, ani nazbyt natarczywa ani straszna. Mocno stonowana i obiecująca trochę więcej w kolejnej odsłonie. https://angeliconpoint.blogspot.com/