Leah gubi rytm

Becky Albertalli znów wprowadza mnie w świat przedstawicieli LGBT, ale tym razem skupia się na biseksualizmie. Chociaż muszę przyznać, że "Leah gubi rytm" była dla mnie bardziej książką o kończeniu szkoły i po prostu o uczuciach. Nie odczuwałam tak bardzo jak przy Simonie, że odmienna orientacja jest "problemem". Może to po prostu chodzi o charakter głównej postaci, bo nie ma słów, które opisałyby Leah. Czasami mnie irytowała (pewnie dlatego, że bardzo często przypominała mi mnie samą z charakteru),czasami uważałam ją za naprawdę klawą babkę, czasami po prostu nie wiedziałam, co myśleć. Ale koniec końców uznałam ją za dobrą znajomą, którą lubię mimo jej wad. Podobnie jest z tą książką. Kilku rzeczy bym się przyczepiła, na przykład języka, który momentami przekraczał skalę stylu młodzieżowego (selfiaczki? serio?) lub czasem wręcz absurdalnego i przesadzonego zachowywania się bohaterów, bo robili zbyt wielkie dramy. Jednak "Leah gubi rytm" naprawdę mi się podobała. Głównie ze względu opis uczuć- nigdy chyba nie spotkałam się z tak znakomitym przedstawieniem nastoletniego zakochania. Często przez to czułam zazdrość i pewnego rodzaju tęsknotę. Podobnie miałam, gdy autorka przedstawiała, jak bohaterowie szykują się do kończenia szkoły i ruszenia w wielki świat. Jednym słowem- nostalgia. Czułam klimat tych przyjemnych, amerykańskich, młodzieżowych filmów na kartkach tej powieści. Dodatkowo książka bardzo mi przypominała teledysk do piosenki "Good Times" zespołu All Time Low, którą uwielbiam. Gdyby miała nastąpić kolejna ekranizacja powieści Albertalli, ta piosenka byłaby idealna do jej soundtracku. "I never want to leave this sunset town But one day the time may come And I'll take you at your word And carry on I'll hate the goodbye But I won't forget the good times I won't forget the good times"* *All Time Low- Good Times