Łatwo przyszło, łatwo poszło

Jak to dobrze, że nie jestem Aurorą Teagarden! Autorka ma bowiem niezwykłą inwencję w wymyślaniu dopustów, które zsyła na głowę biednej bohaterki, i w gmatwaniu jej życia. Na pierwszy rzut oka jest to powieść kryminalna lekka, łatwa i przyjemna, powiedzmy: o stopień ambitniejsza od tzw. czytadeł. Ale nie dajcie się zwieść. Nie chcę doszukiwać się w tej książce jakiejś wielkiej głębi, dramatów w wymiarze uniwersalnym, jednak nie sposób nie zauważyć, że to, co jest tu sednem sprawy i podstawą całej intrygi, to prawdziwe, wielkie nieszczęścia i rozpacz. Na miarę znacznie większą niż niewierna małżonka czy kradzież błyskotek. Charlaine Harris sprytnie jednak maskuje powagę tej sprawy. Zbrodnia, do której dochodzi na samym początku książki, potem zostaje odsunięta jakby na bok, a uwaga czytającego skupia się perypetiach głównej bohaterki i jej męża, nieoczekiwanie "uszczęśliwionych" cudzym dzieckiem. Wszystko opisane jest z werwą i odpowiednią, nie nazbyt przesadną dawką humoru i gdy już prawie wierzymy, że tak to już zostanie do końca, autorka znienacka stawia całkiem inne akcenty, uderza w dużo bardziej poważne tony. W efekcie po lekturze przychodzi jednak czas na chwilę refleksji. Ja na pewno inaczej teraz spojrzę na kogoś z mego otoczenia, żyjącego z tym samym problemem, co dwie postaci w tej książce. Lektura zabawna - ale nie bezmyślna. Lekka - ale nie pusta. Jedyną niewyjaśnioną do końca zagadką pozostaje, dlaczego wydawca rekomenduje tę książkę jako "Wciągający kryminał retro z wątkiem romansowym w tle!". Retro - ponieważ bohaterka ani raz nie siedzi przy komputerze? Czy dlatego, że jest już po 30.? Tego to chyba nie rozgryzłby nawet Sherlock Holmes...