Lato Miłości

15-letnia Lisa, zwana przez wszystkich Moną, spędza upalne lato w swoim małym i śmierdzącym zwierzęcymi skórami miasteczku, w którym nigdy nic się nie dzieje. Marząca o przeżyciu czegoś niezwykłego (chociażby wybuchu bomby atomowej) nastolatka zabija nudę pijąc alkohol, grając na maszynach do gry, zabawiając się ze starszymi od siebie facetami i dokonując drobnych przestępstw. Pewnego dnia w życie Mony z impetem wkracza Tamsin- zepsuta i równie znudzona, jak Mona, panienka z pozornie ,,dobrego domu”. Przyjaźń zafascynowanych sobą dziewczyn szybko przeradza się w pełen pasji, dziwactw i intryg związek. Chwile namiętności przeplatają one wykańczającymi imprezami, wspomnieniami zmarłej mamy Mony i zagłodzonej na śmierć siostry Tamsin a także marzeniami o wspólnym zdobyciu sławy i uwielbienia . Dopingując się w swojej demoralizacji biorą we własne ręce sprawę rzekomo krąbnych służących rodziców Tamsin i młodej kochanki jej ojca. Przekraczanie kolejnych granic przez dwie pewne siebie (a tak naprawdę zagubione w dorosłym świecie) nastolatki wkrótce doprowadzi do tragedii… Czy Mona i Tamsin spełnią swoje marzenia o byciu idealnym, przestępczym teamem? Czy ich związek okaże się prawdziwą miłością, która przetrwa wszelkie przeciwności losu czy też raczej niebezpieczną grą, w której jedna ze stron z premedytacją i bezwzględnie chce zniszczyć tą drugą? A może uzależnione od adrenaliny dziewczyny wystąpią w końcu przeciwko sobie…? Co przyniesie to upalne lato w małej mieścinie? Gdzie jest zaginiona Julie? Ile trupów ostatecznie się doliczymy? Jak większości czytelników, książka mi się nie podobała. Sam pomysł jej fabuły nie jest zły, ale sposób, w jaki została napisana, nie zachęca do czytania. Dziwne, pokręcone akcje rządnych kasy i dramatów nastolatek, które nudzi już dziecięcy świat a brutalna rzeczywistość przerasta. Wątków lesbijskich w książce boleśnie mało a te istniejące z całą pewnością wyobraźni nie pobudzają. Nie polecam- chyba, że ktoś lubi książki, w których właściwie nie wiadomo, o co chodzi.