Lato, kiedy umarł Hikaru #1

Bardzo niepozorna manga, której jeden z kolejnych tomów rzucił mi się kiedyś w oczy podczas przeglądania oferty Empiku. Zainteresował mnie opis i ładna, staranna kreska. Kiedy zainteresowałam się tą serią, słyszałam o czterech tomach na rynku polskim, z tego, co kojarzę, to za granicą wyszedł już piąty, ale ile finalnie ma mieć, tego nie wiem. Jestem natomiast już po pierwszym tomiku i jeszcze w trakcie czytania zamówiłam pozostałe, bo jest dobrze! Historia zaczyna się tak, że od razu otwiera nam wątek, który będzie stanowił trzon całej fabuły. Oto bowiem pod sklepem wielobranżowym Yoshiki stwierdza bowiem w trakcie rozmowy ze swoim najlepszym przyjacielem, że ten nie jest tym, za kogo się podaje. I rzeczywiście, od razu dowiadujemy się, że prawdziwy Hikaru zginął w otaczającym wioskę mrocznym lesie, a jego ciało, umysł i uczucia zajęte zostały przez…no właśnie, przez co? Może się wydawać, że przez ten mocny start opowieść będzie już lecieć na łeb na szyję, ale nic bardziej mylnego. Rozwiązanie zagadki jest jeszcze daleko od nas, a akcja skupiona zostanie teraz na Yoshikim. Chłopak mocno cierpi, bo wie i rozumie, że Hikaru już nie ma. Nie ma tego chłopaka, z którym grał na konsoli długie godziny, z którym w dzieciństwie zajadał się arbuzem i wraz z nim martwił się, czy połknięcie pestki nie spowoduje, że nowo rosnący owoc nie przebije im brzuchów. Ale ten „nowy” wygląda tak samo, a Yoshiki nie jest jeszcze gotowy na pożegnanie z przyjacielem. Choć ta manga nosi wszelkie znamiona horroru, to jest tak naprawdę w dużej mierze opowieścią o stracie, tęsknocie i próbie godzenia się z nią, co jednak nigdy nie przychodzi łatwo. Jako czytelnicy widzimy, że Yoshiki nie jest jeszcze gotowy na ten moment. Pytanie tylko, czy kiedykolwiek będzie i jakie konsekwencje będzie to miało dla niego, dla Hikaru i całej wioski. Świetna opowieść. Będę czytać dalej i Wam również polecam.