Lato bez mężczyzn

Mia na chwilę zwariowała. To Borys tę chwilową utratę zmysłów spowodował. Po trzydziestu latach małżeństwa zażądał przerwy … nie rozstania, rozwodu, nowego związku … lecz przerwy … a Przerwa była koleżanką z pracy, w dodatku Francuską. Mia zatem na chwilę postradała zmysły. A gdy w końcu odzyskała pełnię władz umysłowych, postanowiła spędzić lato z dala od dawnego świata pełnego zdrajcy Borysa. Wyjeżdża zatem do matki, do Rolling Meadows. Ponad osiemdziesięcioletnia matka wraz z innymi Łabędzicami, kobietami w większości owdowiałymi, lecz nadal żywymi i pełnymi władz umysłowych, spędza w tym miasteczku ostatnie lata swego ziemskiego żywota i umila sobie dni czytaniem lektur w ramach klubu książki, do którego wszystkie Łabędzice należą. Łabędzice to kobiety niezwykłe, pełne życia i życiowej pasji, mające swe tajemnice i wielkie pasje. W Rolling Meadows Mia, mało znana a jednak znana poetka podejmuje pracę w charakterze prowadzącej kurs poezji dla dorastających dziewcząt. Tu także trafia na niecodziennych a jakże niewyróżniających się w swej zwyczajności sąsiadów … Oni wszyscy zmienią życie Mii, a ona całkowicie zmieni życie ich wszystkich… I jeszcze mailowy Pan Nikt … A może Pani Nikt? No i Borys, tak daleki a tak bliski... A w poetyckim świecie poetki przeszłość miesza się z przyszłością i rozpływa się w teraźniejszości... "Czas wprawia nas w zakłopotanie, czyż nie? Fizycy wiedzą, jak sobie z nim radzić, lecz my, cała reszta, musimy zmagać się z pędzącą teraźniejszością, która staje się niepewną przeszłością; jakkolwiek by ta przeszłość była w naszych głowach pogmatwana, stale i nieubłaganie zmierzamy ku końcowi. A jednak w naszych umysłach, dopóki żyjemy, a nasze mózgi nadal działają, możemy przeskakiwać z dzieciństwa do wieku średniego i z powrotem, rabować z każdego, dowolnie wybranego okresu, smakowity kąsek tu, cierpki tam." „Lato bez mężczyzn” autorstwa Siri Hustvedt to słodko-gorzka opowieść o dojrzewaniu, przemijaniu, śmierci, miłości i szaleństwie. To powieść naznaczona poetyckim i plastycznym językiem a także przepełniona filozoficznymi przemyśleniami i egzystencjalnymi rozważaniami. To historia poetki, która popadając w szaleństwo odnalazła siebie i poczuła jak wielką i zarazem kruchą wartością jest ludzkie istnienie. Główna bohaterka prowadzi żywy dialog z czytelnikiem powieści. Roztacza przed nim opowieść o skrawku swego życia i życiu ludzi, którzy w tym czasie w tym skrawku jej egzystencji współuczestniczyli. Odkrywa swe myśli i maluje uczucia. Dzieli się odrobiną swego nieba, pozwala też dotknąć swego piekła. Dziwna jest to książka. Tak z jednej strony zwyczajna, a z drugiej tak z kolei niezwykła. Nie jest to lektura lekka i łatwa w odbiorze. Z jednej strony przepełnia ją humor, lecz czasem jest to radość przez łzy. Uśmiech i ironia zamknięte w jednej dość krótkiej powieści, skoncentrowane i zmieszane … niczym miód z łyżką dziegciu … Ostateczny jednak wydźwięk daje nadzieję, napawa optymizmem. Mnie „Lato bez mężczyzn” oczarowało. Poddałam się jej magii bez reszty. Wiem jednak, że emocje budzić będzie skrajne, gdyż i ja początkowo nie wiedziałam, jakie w ostatecznym rozrachunku ta powieść we mnie wywoła.