Lata chude, lata tłuste. Moja autobiografia

Nie spodziewałam się, że ten dobrze wszystkim znany, pewny siebie, błyskotliwy człowiek mógł mieć w życiu aż tak pod górkę. Oczywiście dostrzegam w tym zdaniu moją ogromną ignorancję do jednostkowości każdego człowieka, ale sami przyznacie, że nie spodziewaliście się... Gok Wan z ogromnym poświęceniem własnej prywatności dał mi lekcję dążenia do celu, przyjmowania każdej porażki (choćby nawet krzycząc ze złości) i pokonywaniu siebie. Spodziewałam się wejścia za kulisy jego show, ale bardzo się cieszę, że biografia przybrała zupełnie inną postać. Wiele cennych wskazówek zachowam w pamięci i zgadzam się z nimi ze względu na doświadczenie Wana. Być może ta wypowiedź jest wszystkim bardzo dobrze znana, ale takie właśnie są moje odczucia wobec tej książki. Dlaczego wybitna? To bardziej swego rodzaju uznanie dla niezłomności Goka Wana (kto wracając do domu po kolejnej porażce nadal marzyłby o wspaniałej przyszłości w świetle reflektorów??/),niż do strony technicznej książki. Za uśmiechem nie kryje się zawsze radość i wszyscy o tym dobrze wiemy, a łzy często nie są powodowane smutkiem. Ta biografia ma w sobie lekkość wspaniałych chwil na szczycie sławy i na samym dnie porażki w gronie rodziny i przyjaciół, a także ciężar choroby, zmęczenia i potencjalnego dobrobytu, który powoduje samotność.