Láska nebeská

Na Dolnym Śląsku, gdzie mieszkam, stosunkowo trudno jest o satysfakcjonującą mnie ofertę koncertową. Z tego względu dla realizacji pogłębionych celów muzycznych udaję się zazwyczaj do Pragi bądź Berlina; przy czym do Pragi nieco chętniej, gdyż choć publiczność niemiecka zachowuje się równie dobrze jak czeska (czyli znacznie lepiej niż polska),ta druga zwycięża w konkurencji zwanej serdecznością. Poza tym, z uwagi na wyjątkowe walory krajobrazowo-turystyczne regionu, często objawiające się w pełnej krasie w rejonach przygranicznych, zwiedziłem również wiele miasteczek ulokowanych już po południowej stronie granicy, by odkryć ich urok oraz wyraźnie dostrzegalną nawet dla nieuzbrojonego oka różnicę zarówno w czynniku ludzkim, jak i w przestrzeni publicznej. Dla przytoczonych wyżej powodów nie potrzebowałem zatem rekomendacji pana Szczygła, by Czechów polubić; znęcony jednak popularnością książeczki o interesującej mnie tematyce, postanowiłem sprawdzić, co też autor wysmażył i czego nowego mogę się od niego dowiedzieć. Wieloletnie zamiłowanie do literatury pięknej znacząco podniosło moje oczekiwania wobec treści, która znajduje się między okładkami, w szczególności twardymi, grupy kartek przybierającej formę książki. Bardzo się w tym oczekiwaniu zapamiętałem, tymczasem "Laska nebeska" to tylko zbiór luźnych anegdot, trafnie podsumowujących naszych południowych sąsiadów. Zbiór ten posiada niewątpliwą wartość poznawczą, zbywa mu jednak na wartości literackiej. Próżno szukać tu zaawansowanego literackiego instrumentarium, bogatych środków stylistycznych czy pięknego języka. Również konstrukcja większości tekstów, opartych na wyliczeniach czy powtórzeniach, delikatnie kuleje, a uporczywe próby puentowania wydają się wymuszone i toporne. Ten sam problem mam zresztą z Hugo-Baderem. Uważam, że reportaże obydwu autorów należałoby przed publikacją przeredagować, podkolorować, by stanęły na wysokości literackiego zadania, podjętego automatycznie w momencie decyzji o wydaniu ich w formie książkowej. Nawet jeśli tego zabiegu dokonano we wspomnianych przypadkach, efekty nie są w mych oczach wystarczające. Winić za to należy jednak moje zboczenie na punkcie literatury pięknej, które - choć jest tylko jednym z moich wielu zboczeń - pozostaje zarazem jedynym, do którego przystoi przyznać się publicznie. Toteż fanom reportażu pobieżnego, sympatycznego polecam. Amatorom doznań pogłębionych radzę obcowanie bezpośrednie i zapewniam, że mam tu na myśli obywateli państwa czeskiego, a nie niektóre z moich pozostałych zboczeń. Rzekłem.