Las zapomnienia

"Niewielu nas naprawdę słucha innych - wolimy gotowe historie i łatwe winy. Oceniamy w pośpiechu, według własnych schematów, z wygody i strachu. Dziwność innych bywa dla nas tylko etykietą, czymś co łatwo ocenić, trudniej zrozumieć. Prawda często siedzi w kącie, zakurzona, z twarzą kogoś, kogo nikt nie chce wysłuchać". Znacie książki Nataszy Sochy? Autorka naprawdę potrafi wciągnąć nas w wykreowany przez siebie świat. I nie ma znaczenia w jakim gatunki pisze. "Las zapomnienia" to niewielka objętościowo książeczka, która jednak mieści w sobie tyle treści i emocji, że czytałam z zapartym tchem i aż do ostatniej strony, nie wypuściłam z rąk. Jest to niezwykle wciągający thriller psychologiczny, thriller pełen niedopowiedzeń, gęstej, dusznej atmosfery i całej plejady bohaterów, których trudno tak naprawdę rozgryźć. Siedemnastoletnia Sonia, budzi się w lesie pod Warszawą, zdezorientowana, z zaburzeniami pamięci i poczuciem lęku. Co tu robi? Skąd się wzięła? I czemu na drzewie obok, ktoś wyrył imię Weronika? Odpowiedzi na to pytanie, próbuje zdobyć śledczy Igor Nawrocki, któremu imię Weronika, kojarzy się z nierozwiązaną sprawą sprzed lat. Czy te dwa przypadki coś łączy? Tego dowiecie się z książki. No powiem Wam, że autorka naprawdę wykreowała historię, która zmusza do myślenia. I do zastanowienia na pamięcią, innością i sekretami, które mogą zabić. A także o tym, jak nie potrafimy doceniać innych ludzi. Szufladkując ich i nie rozumiejąc. Że dla nas, każdy powinien być jednakowy, a każde odstępstwo od normy, uważamy za grzech śmiertelny. Przyznam, że zupełnie się nie spodziewałam tego, co znalazłam tu na końcu książki. Zakończenie mnie totalnie zaskoczyło, ale gdy już je poznałam, wydało mi się logiczne. Z ciekawością czytałam również te medyczne wzmianki. Powiem Wam, że w ogóle nie słyszałam o takiej chorobie. Ale nie zdradzę nic więcej, bo chcę, żebyście przeczytali tę książkę. Naprawdę polecam.