Lapis

Emilię Kiereś poznaliśmy wcześniej jako autorkę pięknie ilustrowanej, a przede wszystkim świetnej fabularnie "Przepowiedni". A ponieważ ta mądra opowieść w baśniowym klimacie tak bardzo nas ujęła, wiedziałam, że muszę sięgnąć także po "Lapis", które kusi tajemniczą, klimatyczną okładką. Emilia Kiereś zaprasza młodego czytelnika w epicką podróż do świata, w którym legenda okazuje się prawdziwa, nawet jeśli ludzie dawno przestali w to wierzyć. Zachęca do zgłębienia dwóch historii, które są odległe czasowo, a jednocześnie ściśle się ze sobą wiążą. Irenka, która jest narratorem obu historii (stąd opowieść o Tobiaszu i Elżbiecie prowadzona jest w narracji trzecioosobowej, bo Irenka ją przytacza, a na narrację pierwszoosobową przechodzi, gdy mówi o zdarzeniach, których była uczestnikiem),snuje swoją opowieść z płynnością wprawnego gawędziarza. Jest w tej opowieści dużo nostalgii i płynności, ale jednocześnie nie brak w niej napięcia i emocji. Książka świetnie podejmuje temat miłości i samotności, pokazując go w różnych ujęciach. Mówi też o pamięci, która jest nietrwała, zwłaszcza gdy pewne sprawy pomija się milczeniem. Ważnym elementem spajającym obie historie jest miasto - piękne, niezwykłe, fascynujące. Z bogatą, choć zapomnianą historią. Miasto, które tak kochał Tobiasz i które pięćdziesiąt lat później pokochała Irenka. W pewien sposób to miasto i fascynacja nim połączyła tych dwoje i związała niezwykłą przyjaźnią. Tym, co Emilii Kiereś udało się doskonale, jest wykreowanie wiarygodnych, wyjątkowych i bardzo ciekawych bohaterów. Tak różnych i niejednoznacznych. Bohaterowie na kartach powieści żyją, mają swoje mocne strony i słabości, cieszą się i cierpią, a my wraz z nimi. "Lapis" jest opowieścią, w której liczą się słowa. Emilia Kiereś pokazuje, jak wielką mają moc, choć są tak niepozorne. Słowa mogą ranić i koić, niszczyć i stwarzać, mogą napawać nas lękiem, ale bez słów nic nie ma znaczenia. Słowo ma moc ocalającą. Nie należy się przed nim kryć, bo tam, gdzie brakuje słów, brakuje też zrozumienia. Słowo to opowieści, a opowieść jest nośnikiem pamięci. Emilia Kiereś stworzyła wyjątkową, niezwykle poruszającą i rozpalającą wyobraźnię opowieść o nieustraszonej dziewczynce, która może dokonać tego, czego nie dokonał nikt przed nią. Książka jest napisana z wyczuciem, pięknym, obrazowym językiem, z jednej strony prostym, ale budującym wielowarstwową opowieść. Ma się wrażenie, że ta historia płynie, lekko i hipnotyzująco uwodząc czytelnika i zabierając w niezwykłą podróż, pełną tajemnic i mrocznych przygód. Jest jak baśń snuta przez wprawnego gawędziarza, wprowadzająca nas w świat zawiłości ludzkiej natury, miłości, przyjaźni i odwagi. To historia, od której nie można się oderwać, która umieszcza czytelnika poza czasem, poza tu i teraz. Mądra, oryginalna, urzekająca. O ludziach i mieście, o potędze słowa. O odkrywaniu siebie i swojego miejsca na ziemi. Historia, w której to opowieść ma moc sprawczą. Nie bez przesady powiem, że to książka na światowym poziomie, idealna dla nastolatków rozmiłowanych w wielowarstwowych, obszernych opowieściach, a i dorosły zagłębi się w nią z przyjemnością.