Lalki w ogniu

Myśląc o Indiach wyobrażamy sobie egzotyczny i tajemniczy kraj z wieloma zabytkami, odmienną kulturą, mnóstwem barw i zapachów. Często też Indie kojarzą się z duchowością i jedzeniem. Taki obraz sugerują przewodniki turystyczne. Dziennikarka Paulina Wilk w książce "Lalki w ogniu" przedstawiła Indie w reporterskim stylu pozbawione wielu swoich przymiotów. Z jej książki wyłaniają się Indie jako o kraj wielu problemów gospodarczych i społecznych, kraj biedy, brudu, przeludnienia, wielu tematów tabu i przesądów. W książce pani Wilk Indie pokazane są w sposób subiektywny, z pozycji obserwatora. Pomimo wielu trudnych tematów opisy często zawierają elementy poetyckie. Styl literacki autorki bardzo mi odpowiadał. Obraz Indii wykreowany przez autorkę jest przerażający, pokazuje codzienne życie, zwyczaje, które dla Europejczyków często są nie do przyjęcia. Czytając czasem byłam zaszokowana, ale przez większość czasu autorka potrafiła mnie zaciekawić i zaintrygować. Podział na rozdziały dotykające różnych tematów także ułatwiał odbiór książki. Autorce udało się opisać Indie w sposób daleki od przesłodzonych albumów turystycznych, ale dzięki temu bliższy prawdy. Autorka zagląda Hindusom do kuchni, sypialni i duszy. Ta książka to opis codzienności, którą autorka próbowała uchwycić i przelać na papier. Towarzyszymy Hindusom od świtu do zmierzchu, obserwując życie toczące się na ulicy. Lekkie pióro, jakim posługuje się autorka sprawia, że chce się czytać dalej. Kolejne tematy zmieniają się, a pomiędzy autorka wplotła wiele wiadomości o historii i religii. Autorka spróbowała uchwycić skomplikowaną codzienność Indii. Kraj tu przedstawiony jest brudny, ale fascynujący. Po tej lekturze można spojrzeć na Indie z zupełnie innej perspektywy. Indie to właśnie kraj wielu sprzeczności. Miejsce, gdzie obok żebraków, ludzi brudnych i nieustannie głodnych, spotykamy przepych, bogactwo, drogie samochody i gwiazdy Bollywood. Całość tworzy ciekawą pod względem treści lekturę, napisaną przyjemnym stylem i prostym językiem. Nie ma tu patosu, tylko rzeczowa opowieść o tym jak Indie wyglądają z ich brzydotą i pięknem. Mamy tutaj Indie prawdziwe. Mniej jest tutaj orientalnego kolorytu i bajkowości, a więcej biedy i skupienia się na reporterskim odwzorowaniu codziennego życia ludzi. Ta lektura szokuje i przeraża, ale również poszerza horyzonty. Wszyscy, którzy marzą o podróży do Indii, powinni ją przeczytać. Sięgnęłam po tę książkę ze względu na ciekawy tytuł i chęć poznania tego odległego kraju, innej kultury i życia Hindusów. Czytanie było dla mnie wielką przyjemnością. Szczerze polecam.