Ładny gips

Przez pierwsze 2/3 lektury wiało nudą. Fabuła w pewnym momencie się zablokowała i wyraźnie jest o tym mowa za pośrednictwem głównych postaci, że ich śledztwo po prostu stanęło w miejscu. Nawet te wszystkie komiczne teksty i wiele przezabawnych sytuacji, w pewnym momencie nie zachęcały mnie do czytania z ciekawością, tylko z ociąganiem. Dopiero ostatnia 1/3 książki była najciekawsza, ponieważ wreszcie coś się działo, a działo się dosyć sporo. Zakończenie jest szybkie i nagłe, ale mnie to nie przeszkadzało, ostatecznie różne są zakończenia. Jak dla mnie fabuła całościowo trzyma się kupy, nie było nic nielogicznego ani przeoczonego, po prostu została przemyślana w najmniejszych szczegółach. Jeśli chodzi o samą książkę jest bogata w nasze powiedzonka; brak przekleństw; występuje mnóstwo dialogów, w sumie fabuła posuwa się w głównej mierze dzięki nimi; opisuje tylko to, co niezbędne do fabuły, czyli bez rozpisywania się całymi stronami rzucając przymiotników i ich synonimów. Zauważyłam, że całkiem sporo było złotych myśli, myśleniowych perełek, warte uwagi. Jak w poprzednich częściach, tak samo i w tej ostatniej, nie brakowało wątku rodzinnego, które niestety, nieco mnie nudziły, zrozumiałe, bo książka, jak i cała trylogia, jest idealna dla kobiet będące już w małżeństwach i mające dzieci, ale nie było źle, ponieważ tego nie było w przesadnych ilościach. Trudno mi stwierdzić, którą część uważam za najlepszą. Jeśli chodzi o fabułę, to każda z nich jest inna. Jeśli chodzi o humor, to w tej części najwięcej się ubawiłam. Serdecznie polecam.